Natalia Go\u0142\u0119bska przyby\u0142a na Kaszuby z po\u0142udnia. Lwowianka z urodzenia, po uko\u0144czeniu w 1933 roku Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego (wychowanie fizyczne!) do wybuchu wojny uczy w gimnazjum w Zakopanem, w czasie wojny – na maj\u0105tku pod Krakowem, a po wojnie w tym mie\u015bcie wst\u0119puje do Studia Dramatycznego Iwo Galla. W sezonie artystycznym 1946\/47 jest ju\u017c w zespole Teatru Miejskiego „Wybrze\u017ce” w Gdyni, gdzie pod kierunkiem Iwo Galla re\u017cyserowa\u0142a poranki poetyckie i sztuki dla dzieci. Dodajmy, \u017ce w 1938 roku po\u015blubia Jerzego Go\u0142\u0119bskiego, prawnika, kt\u00f3ry p\u00f3\u017aniej zostaje \u017co\u0142nierzem I Dywizji Pancernej gen. Maczka, a po wojnie jest wieloletnim dyrektorem administracyjnym Teatru „Wybrze\u017ce”. <\/p>\n
\u017bycie tw\u00f3rcze Natalii Go\u0142\u0119bskiej zwi\u0105zane by\u0142o przede wszystkim z gda\u0144skim Teatrem Lalek „Miniatura”, w kt\u00f3rym pracowa\u0142a w latach 1952-71, w nim zadebiutowa\u0142a tak\u017ce jako re\u017cyser (1953). Teatr „Miniatura” zaistnia\u0142 „na mapie polskiego lalkarstwa \/…\/ znacz\u0105c w jego powojennych dziejach wyra\u017an\u0105, oryginaln\u0105 odr\u0119bno\u015b\u0107 stylistyczn\u0105”<\/i>. Jolanta Ewa Wi\u015bniewska w pracy „Lalkarze – materia\u0142y do biografii” (nr 13,1996) – podkre\u015bla, \u017ce sta\u0142o to si\u0119 za spraw\u0105 wra\u017cliwo\u015bci estetycznej dw\u00f3ch ludzi: Alego Bunscha –scenografa (i dyrektora) oraz Natalii Go\u0142\u0119bskiej – re\u017cysera. Go\u0142\u0119bska mimo i\u017c by\u0142a wsp\u00f3\u0142autork\u0105 mi\u0119dzynarodowych sukces\u00f3w „Miniatury” – jej spektakl „Bo w Mazurze taka dusza…” pokazywano tylko w latach 1967-70 m.in. we Francji, Belgii i Jugos\u0142awii, w ZSRR i Bu\u0142garii, Libanie, Syrii i Niemczech – wskutek „brutalnych decyzji administracyjnych, przed kt\u00f3rymi nie potrafili jej obroni\u0107 najbli\u017csi wsp\u00f3\u0142pracownicy”<\/i> opu\u015bci\u0142a „Miniatur\u0119” w 1971 roku. <\/p>\n
Znawcy przedmiotu zauwa\u017caj\u0105, \u017ce zainteresowania Go\u0142\u0119bskiej „oscylowa\u0142y mi\u0119dzy folklorem i teatrem poetyckim”<\/i>, najpierw w pracy re\u017cyserskiej, p\u00f3\u017aniej w jej pracy pisarskiej. Wszystkich Pomorzan zainteresuje, \u017ce w\u015br\u00f3d wielu sztuk Natalia Go\u0142\u0119bska re\u017cyserowa\u0142a m.in. utwory Franciszka Fenikowskiego („Dumna legenda” – 1954, „Z ig\u0142y wid\u0142y” – 1966) i Lecha B\u0105dkowskiego („Z\u0142oty sen” – 1954, „Zakl\u0119ta kr\u00f3lewianka” – 1959). W latach sze\u015b\u0107dziesi\u0105tych re\u017cyserka spr\u00f3bowa\u0142a swych si\u0142 jako autorka, dramaturg. I odnios\u0142a sukces. Ju\u017c gdy znalaz\u0142a si\u0119 poza „Miniatur\u0105” si\u0119gn\u0119\u0142a jako autorka do folkloru kaszubskiego. W\u00f3wczas powsta\u0142y trzy przepi\u0119kne utwory, wystawione zrazu poza Gda\u0144skiem. W kwietniu 1977 roku w Teatrze Lalki „T\u0119cza” w S\u0142upsku odby\u0142a si\u0119 prapremiera \u015bpiewogry lalkowej na kaszubsk\u0105 nut\u0119 –„Guli-gutka”<\/i>. Siedem lat p\u00f3\u017aniej w tym\u017ce teatrze tak\u017ce w re\u017cyserii Zofii Mikli\u0144skiej odby\u0142a si\u0119 prapremiera sztuki „Damroka i Gryf”<\/i>. „Diabelskie skrzypce”<\/i> po raz pierwszy by\u0142y grane w 1977 r. tak\u017ce w S\u0142upsku, w Teatrze Lalki i Aktora „Baj Pomorski”, w re\u017cyserii Joanny Piekarskiej.<\/p>\n
Te trzy sztuki stworzone dla teatru lalek nie tyle oparte s\u0105 o folklor kaszubski co tkwi\u0105 sw\u0105 tematyk\u0105 i artystyczn\u0105 ca\u0142o\u015bci\u0105 w barwach i klimacie ba\u015bniowych Kaszub. Te utwory z powodu artystycznego kunsztu i emocjonalnego \u0142adunku winne by\u0107 przypominane ka\u017cdemu m\u0142odemu pokoleniu. I s\u0105 to utwory, kt\u00f3re winne by\u0107 grywane nie tylko przez zawodowe teatry lalkowe. […] <\/p>\n
Dodatkowo wspomn\u0119, \u017ce Natalia Go\u0142\u0119bska przez ponad \u0107wier\u0107 wieku by\u0142a wierna Wdzydzom, gdzie swoje nie tylko wakacyjne gniazdko uwi\u0142a w go\u015bcinnym domu W\u0142adys\u0142awy Wi\u015bniewskiej. Inspiracj\u0105 bezpo\u015bredni\u0105 do napisania sztuk kaszubskich by\u0142 zapewne „Bedeker kaszubski” (1962) R\u00f3\u017cy Ostrowskiej i Izabelli Trojanowskiej, a zwi\u0105zki tych autorek z Wdzydzami by\u0142y wi\u0119cej ni\u017c serdeczne. Z Wdzydzami przez lata zwi\u0105zani byli tak\u017ce wspomniani ju\u017c literaci Lech B\u0105dkowski i Franciszek Fenikowski. B\u0105dkowski – dodajmy – przez pewien czas by\u0142 kierownikiem literackim w teatrze „Miniatura”, do czasu nakazania jego zwolnienia przez instancj\u0119 wojew\u00f3dzk\u0105 PZPR w Gda\u0144sku, <\/p>\n
[…] <\/p>\n
Natalia Go\u0142\u0119bska zmar\u0142a 16 maja 2001 roku, spocz\u0119\u0142a na cmentarzu witomi\u0144skim.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
(z ksi\u0105\u017cki Oficyny Czec \u201eFantazje kaszubskie\u201c, 2003) \u041d\u0430\u0441\u0442\u0430\u0432\u0438\u0442\u0435 \u0441\u0430 \u0447\u0438\u0442\u0430\u045a\u0435\u043c