W numerze<\/p>\n
2.<\/b> Z\u0142oty jubileusz Zrzeszenia<\/i><\/p>\n
3.<\/b> O\u015bwiadczenie prezesa Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego<\/i><\/p>\n
Zarz\u0105d G\u0142\u00f3wny Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego, jako reprezentant najwi\u0119kszej organizacji etniczno-regionalnej w p\u00f3\u0142nocnej Polsce, z wielkim niepokojem obserwuje inicjatywy maj\u0105ce doprowadzi\u0107 do podzia\u0142u naszego regionu. Stanowczo sprzeciwiamy si\u0119 oderwaniu od wojew\u00f3dztwa pomorskiego jego zachodnich powiat\u00f3w i wcieleniu ich do maj\u0105cego powsta\u0107 wojew\u00f3dztwa \u015brodkowopomorskiego. (wi\u0119cej w „Pomeranii”) <\/p>\n
4.<\/b> Produkty regionalne i tradycyjne<\/i><\/p>\n
Jeszcze kilkana\u015bcie lat temu o dziedzictwie kulinarnym m\u00f3wi\u0142o si\u0119 w Polsce wstydliwie. \u017be mog\u0142oby by\u0107 szans\u0105 i czynnikiem rozwoju wsi, trudno by\u0142o kogokolwiek przekona\u0107. Lata zabor\u00f3w, a nast\u0119pnie pierwsza i druga wojny \u015bwiatowe oraz czasy peerelowskie zmieni\u0142y wiele zwyczaj\u00f3w \u017cywieniowych. Powsta\u0142 nowy model \u017cywieniowy, kt\u00f3ry jest przyczyn\u0105 r\u00f3\u017cnych chor\u00f3b. Dzi\u015b wiele m\u0142odych os\u00f3b zajada si\u0119 „Fast foodami”, potrawami serwowanymi w Pizzy Hut i McDonaldzie, nie ceni\u0105c domowych przetwor\u00f3w owocowych czy mi\u0119sno-warzywnych, bo nie zna ich smaku. Na domiar z\u0142ego, konsumuje w po\u015bpiechu, popijaj\u0105c coca-col\u0105! (wi\u0119cej w „Pomeranii”) <\/p>\n
9.<\/b> R\u00f3mk Drze\u017cdz\u00f3nk, Szmak Kaszëbë<\/i> (felieton) <\/p>\n
Cz\u0142owiek \u017cëje dzãka temù, \u017ce lëft wdichô, wòdã pije ë jé. Lëftë, wòdë a fùtru kò\u017cden \u017cëwi òrganizm mùszi swòj\u0105, zapis\u00f3n\u0105 prawama rodë, dôwkã dostac. Bez tegò pierszégò cz\u0142owiek dô radã wëtrzëmac le czile minut, bez drëd\u017cégò bl\u00f3s pôrã dni\u00f3w, a bez zjedzeniô wieczerzë zasn\u0105c ni mò\u017ce…
\nZjesc dô sã wnetk wszëtkò co na swiece rosce, pò zemi pe\u0142zô ë biegô, w wòdze p\u0142iwô a pòd bl\u00f3nama fruwô. Kò\u017cdô roslëna ë zwiérz, jak sã je bëlno przërëchtëje dadz\u0105 sã strawic. Nawetka trëj\u0105cé szatanë mò\u017ce òd biédë, w mô\u0142ëch zortach do \u017cô\u0142\u0105dka wprowadzëc. Nie jidze jednakò \u00f3 to co sã jé, leno jak, czedë ë gdze. (wi\u0119cej w „Pomeranii”) <\/p>\n
10.<\/b> Magdalena Dombrowska, Ryby w dawnym jad\u0142ospisie<\/i><\/p>\n
Wiele kaszubskich wsi zlokalizowana jest nad brzegami jezior. Przez d\u0142ugie czasy ryby zapewnia\u0142y ich mieszka\u0144com byt. Dzisiaj \u0142owione i spo\u017cywane s\u0105 w mniejszych ilo\u015bciach, ni\u017c jeszcze w XIX i po\u0142owie XX w. (wi\u0119cej w „Pomeranii”) <\/p>\n
12.<\/b> Iwona Mejer, Gospodynie numer jeden<\/i><\/p>\n
14.<\/b> Katarzyna Kucharska, Rzeczpospolita babska<\/i><\/p>\n
Droga Czytelniczko! Je\u015bli znalaz\u0142a\u015b si\u0119 w trudnej sytuacji \u017cyciowej, zmagasz si\u0119
\nz bezrobociem, my\u015blisz o podj\u0119ciu pracy lub kontynuowaniu nauki i potrzebujesz wsparcia, rozmowy z drug\u0105 osob\u0105, to zach\u0119cam Ci\u0119 do odwiedzenia Piwnicy Wolontariusza w Wejherowie. To naprawd\u0119 niezwyk\u0142e miejsce… (wi\u0119cej w „Pomeranii”) <\/p>\n
16.<\/b> Edmund Szczesiak, Sam sobie by\u0142 sterem i okr\u0119tem…<\/i><\/p>\n
O Lechu B\u0105dkowskim us\u0142ysza\u0142em po raz pierwszy w 1961 roku od Wojciecha Kiedrowskiego, kt\u00f3ry pozna\u0142 go jeszcze w czasach studenckich, dzia\u0142aj\u0105c w Klubie Student\u00f3w Kaszub\u00f3w Ormuzd. Zacz\u0105\u0142em odt\u0105d zwraca\u0107 uwag\u0119 na publikacje B\u0105dkowskiego w gda\u0144skiej prasie.
\nOsobi\u015bcie pozna\u0142em go 14 stycznia 1962 roku, na weselu Renaty i Wojciecha Kiedrowskich. By\u0142em \u015bwiadkiem na ich \u015blubie – Renata to moja kuzynka. (wi\u0119cej w „Pomeranii”) <\/p>\n
19.<\/b> Kazimierz Ostrowski, M\u00f3j rok kaszubski<\/i> (felieton) <\/p>\n
Wiele bym da\u0142 za to, \u017ceby obecny rok zosta\u0142 zapami\u0119tany jako rok prawdziwie kaszubski. Je\u017celi nie w ca\u0142ej UE (gdy ju\u017c j\u0119zyk kaszubski zostanie wyniesiony na piedesta\u0142, jak ma nadziej\u0119 prof. Brunon Synak), je\u017celi nawet nie w ca\u0142ej Polsce, to przynajmniej na Pomorzu, ba – bodaj tylko w\u015br\u00f3d Kaszub\u00f3w samych! I nade wszystko przez nich. Celowo nie pisz\u0119 nazwy owego roku wielkimi literami, bo wola\u0142bym, aby wszystko co „kaszubskie” sta\u0142o si\u0119 powszednie, nie za\u015b okazjonalne i uroczyste. (wi\u0119cej w „Pomeranii”) <\/p>\n
20.<\/b> Janusz Kowalski, Skala sukces\u00f3w<\/i><\/p>\n
Artyku\u0142em „Polityka cel\u00f3w” („Pomerania”, nr 2\/2006) prezes Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego Artur Jab\u0142o\u0144ski zapocz\u0105tkowa\u0142 „dyskusj\u0119 (…), kt\u00f3ra powinna (…) okre\u015bli\u0107 cele Zrzeszenia”. Zacz\u0105\u0142 od wymienienia osi\u0105gni\u0119\u0107, w\u015br\u00f3d kt\u00f3rych s\u0105 m.in. wprowadzenie j\u0119zyka kaszubskiego do szk\u00f3\u0142 i do Ko\u015bcio\u0142a. Obecno\u015b\u0107 tam j. kaszubskiego mo\u017cna przedstawi\u0107 liczbowo, statystycznie, uj\u0105\u0107 j\u0105 na etnicznym – kaszubskim tle. (wi\u0119cej w „Pomeranii”) <\/p>\n
22.<\/b> R\u00f3man Drze\u017cd\u017con, Kònferencjô ë \u017cukòwsczé kr\u00f3wczi<\/i><\/p>\n
Baro miodno wiatalë òrganizatorzë ùczestnik\u00f3w III Wòjew\u00f3dzczi Konferencji Regionalist\u00f3w, jakô òdbë\u0142a sã 11 gromicznika w spòrtowò-widowiskòwi zalë w \u017bukòwie. Kò\u017cden òtrzimô\u0142 zestôw promòcyjnëch materia\u0142\u00f3w ë… b\u00f3mczi, pòzw\u00f3né \u017cukòwsczima kr\u00f3wkama. Chòc òmawi\u00f3né tématë bë\u0142ë dlô rozwiju Kaszëb ë kaszëbiznë baro wô\u017cné, jednakò gòscy na latos\u0105 kònferencjã zjacha\u0142o mni jak \u0142oni. (wi\u0119cej w „Pomeranii”) <\/p>\n
23.<\/b> Andrzej Grzyb, Ogr\u00f3d nieplewiony – Co powinni\u015bmy pami\u0119ta\u0107<\/i><\/p>\n
\u017bycie ludzkie jest ci\u0105g\u0142e. Trwa minuta po minucie, dzie\u0144 po dniu. Pami\u0119\u0107 nasza jest nieci\u0105g\u0142a. Pami\u0119tamy co do godziny to, co wydarzy\u0142o si\u0119 wczoraj, lecz po up\u0142ywie miesi\u0105ca nie do ko\u0144ca jeste\u015bmy pewni dnia. Potem za\u015b wypadaj\u0105 tygodnie, miesi\u0105ce i lata.
\nPami\u0119tanie wszystkiego, co nam si\u0119 przydarzy\u0142o, z ka\u017cdym drobiazgiem, szczeg\u00f3\u0142em, nie tyle jest niemo\u017cliwe, ile niepotrzebne. W naszej niemechanicznej, lecz ludzkiej pami\u0119ci pozostaje cz\u0119sto wra\u017cenie, odczucie, skutek, spos\u00f3b, mechanizm. Widocznie to wystarczy i gwarantuje porz\u0105dne dzia\u0142anie m\u00f3zgu. Ta selektywno\u015b\u0107 otwiera wci\u0105\u017c nowe mo\u017cliwo\u015bci, pozwala na tw\u00f3rcze podej\u015bcie do \u017cycia. Mo\u017ce dlatego przed cz\u0142owiekiem stoi wci\u0105\u017c tyle nieznanych mo\u017cliwo\u015bci. (wi\u0119cej w „Pomeranii”) <\/p>\n
24.<\/b> Anna Maria Szydlarska, Modernistyczny melancholik<\/i><\/p>\n
\u017bycie nie zawsze uk\u0142ada si\u0119 jak swobodne poci\u0105gni\u0119cia p\u0119dzlem po zaimpregnowanym p\u0142\u00f3tnie. Czasami jak rylec pozostawia rysy – niegoj\u0105ce si\u0119 rany, a rzadkie \u0142uty szcz\u0119\u015bcia rozp\u0142ywaj\u0105 si\u0119 jak akwarela. Zawsze jednak istnienie ludzkie tworzy pewien rytm, porz\u0105dek z dzie\u0142 codzienno\u015bci. Czasami ma on surowy charakter \u015bredniowiecznej pie\u015bni, innym razem barokowego przepychu. Nierzadko potrafi tak\u017ce odzwierciedla\u0107 modernistyczn\u0105 melancholi\u0119. Tak jak w jego \u017cyciu… (wi\u0119cej w „Pomeranii”) <\/p>\n
27.<\/b> Stanis\u0142aw Janke, Droga do biografii poety<\/i><\/p>\n
Przy ulicy Wybickiego w Ko\u015bcierzynie znajduje si\u0119 secesyjny gmach szkolny, z kt\u00f3rym ks. Leon Heyke by\u0142 zwi\u0105zany przez ca\u0142y okres mi\u0119dzywojnia. Najpierw jako katecheta Pa\u0144stwowego Seminarium Nauczycielskiego M\u0119skiego (1920-1923), a p\u00f3\u017aniej Pa\u0144stwowego Liceum i Gimnazjum im. J\u00f3zefa Wybickiego (1935-1939). Ko\u015bcierzyna jest miastem mojego urodzenia, w dzieci\u0144stwie i wczesnych latach m\u0142odo\u015bci wielokrotnie przechodzi\u0142em obok tego okaza\u0142ego, ciemnoceglastego budynku, ale dopiero po latach odkry\u0142em, \u017ce by\u0142o to miejsce pracy i literackich inspiracji poety m\u0142odokaszubskiego rodem z Cierzni. (wi\u0119cej w „Pomeranii”) <\/p>\n
31.<\/b> Witold Stankowski, Leon Stankowski – wspania\u0142y cz\u0142owiek, nauczyciel, m\u00f3j ojciec<\/i><\/p>\n
Pami\u0119tam mojego ojca cz\u0119sto powtarzaj\u0105cego s\u0142owa, \u017ce „mia\u0142 w \u017cyciu szcz\u0119\u015bcie”. My\u015bl ta, wypowiedziana z perspektywy czasu, opiera\u0142a si\u0119 niew\u0105tpliwie na do\u015bwiadczeniu w relacjach z lud\u017ami. Ojciec by\u0142 spokojnym, wyrozumia\u0142ym cz\u0142owiekiem. Przedwojennym nauczycielem. Nie traktowa\u0142 ludzi z wysoka. Pewnie dlatego spotka\u0142 w swoim \u017cyciu wiele \u017cyczliwych os\u00f3b, kt\u00f3re go docenia\u0142y i szanowa\u0142y za to, co zrobi\u0142. Dla mnie by\u0142 wspania\u0142ym rodzicem, a dla innych wzorem cz\u0142owieka prawego, dla kt\u00f3rego zaw\u00f3d nauczyciela \u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 z powag\u0105, odpowiedzialno\u015bci\u0105 i honorem. (wi\u0119cej w „Pomeranii”) <\/p>\n
35.<\/b> Tomasz \u017buroch-Piechowski, Wyj\u0105tkowo mro\u017any stycze\u0144<\/i> (felieton) <\/p>\n
Niech ju\u017c stanie si\u0119 wiosna, jak niegdy\u015b sta\u0142a si\u0119 \u015bwiat\u0142o\u015b\u0107 i nasta\u0142 dzie\u0144 pierwszy. Niech si\u0119 zazieleni, niech powr\u00f3c\u0105 w\u0119drowne ptaki z ciep\u0142ych kraj\u00f3w do zimnego kraju. Niech m\u00f3j kraj si\u0119 ociepli. Niech przeminie stycze\u0144 i przeminie \u015bnieg. Niechaj precz odejdzie mr\u00f3z, \u015bcinaj\u0105cy w \u017cy\u0142ach krew.
\nW styczniu zajmowa\u0142em si\u0119 g\u0142\u00f3wnie pisaniem nekrolog\u00f3w. Nie jest to zaj\u0119cie, kt\u00f3re da si\u0119 polubi\u0107, ale chocia\u017c tyle mo\u017cemy zrobi\u0107 dla ludzi, kt\u00f3rzy umieraj\u0105 – utrwali\u0107 pami\u0119\u0107. Zapisa\u0107 na skrawku papieru kim byli, kto ich kocha\u0142, komu ich zabrak\u0142o. Niech co\u015b po nich zostanie i trwa jak owad zatopiony w bursztynie. Te s\u0142owa s\u0105 obudowywaniem pustki, kt\u00f3ra nasta\u0142a po ich \u015bmierci. (wi\u0119cej w „Pomeranii”) <\/p>\n
36.<\/b> Krzysztof Szczepanik, Loemke z Fromborka<\/i><\/p>\n
Owego marcowego dnia 1939 roku, gdy Führer nakaza\u0142 swoim oddzia\u0142om zaj\u0119cie K\u0142ajpedy i przy\u0142\u0105czenie jej po wsze czasy do macierzy, Anton Loemke \u0142owi\u0142 ryby na Zalewie Wi\u015blanym. Po przyp\u0142yni\u0119ciu do portu we Fromborku, gdzie mieszka\u0142, zobaczy\u0142 stoj\u0105c\u0105 na nabrze\u017cu \u017con\u0119 Hild\u0119. Dziwne mu si\u0119 to wyda\u0142o, albowiem wychodzi\u0142a po niego ostatni raz z pi\u0119\u0107 lat temu, gdy brali \u015blub. Wyskoczy\u0142 do niej szybko, a ona w bek.
\nLedwo wydoby\u0142 z ust kobiety wiadomo\u015b\u0107 o K\u0142ajpedzie i o tym, \u017ce ona boi si\u0119 wojny. Uspokoi\u0142 j\u0105 jako\u015b. (wi\u0119cej w „Pomeranii”) <\/p>\n
39.<\/b> Jerzy D\u0105browa-Januszewski, Pami\u0119\u0107 o Gryfitach<\/i> (felieton) <\/p>\n
W ko\u015bciele \u015bw. Jacka w S\u0142upsku 28 stycznia odby\u0142a si\u0119, z udzia\u0142em w\u0142adz miasta, msza \u015bwi\u0119ta w intencji Gryfit\u00f3w. Zbigniew Talewski, znany dzia\u0142acz kaszubski, inicjator odprawienia nabo\u017ce\u0144stwa, przypomnia\u0142, \u017ce zmar\u0142y 28 stycznia 1684 roku ksi\u0105\u017c\u0119 Ernest Bogus\u0142aw von Croy zaleci\u0142 w testamencie odprawianie co 10 lat nabo\u017ce\u0144stw w rocznic\u0119 \u015bmierci ksi\u0119\u017cnej Anny Gryfitki (od 7 lipca 1690 r.) – matki Ernesta. Na ten cel pozostawi\u0142 odpowiednie fundusze. (wi\u0119cej w „Pomeranii”) <\/p>\n
40.<\/b> (im), Kaszubski w pracy<\/i> (tekst sponsorowany) <\/p>\n
41.<\/b> Wydarzy si\u0119<\/i><\/p>\n
42.<\/b> Marek Adamkowicz, W zakamarkach oliwskiego klasztoru<\/i><\/p>\n
Oliwa nigdy nie narzeka\u0142a na brak zainteresowania. Do katedry przyci\u0105ga\u0142y legenda i pi\u0119kno tego miejsca, ch\u0119\u0107 poznania znakomitych dzie\u0142 sztuki i wys\u0142uchania brzmienia s\u0142ynnych organ\u00f3w. Dla wst\u0119puj\u0105cych w progi \u015bwi\u0105tyni odwiedzenie Muzeum Archidiecezjalnego jest cz\u0119sto tylko pog\u0142\u0119bieniem spojrzenia na niezwyk\u0142o\u015b\u0107 pocysterskiego kompleksu. Przechodzi si\u0119 do\u0144 wprost z katedry. (wi\u0119cej w „Pomeranii”) <\/p>\n
44.<\/b> Ks. Zygmunt Iwicki, Maria Landmann (1859-1942) – wielka niewiasta z Oliwy<\/i><\/p>\n
Maria Landmann urodzi\u0142a si\u0119 jako drugie z dwana\u015bciorga dzieci 11 czerwca 1859 roku w Gda\u0144sku przy ulicy Szerokiej 18, gdzie jej rodzice posiadali wielk\u0105 kamienic\u0119. Ojciec, Ferdynand Maciej Landmann (1827-1914), wywodz\u0105cy si\u0119 z Bawarii, z zawodu mistrz szklarski i kupiec, w\u0142a\u015bciciel firmy „Glassporzelan- und Lampenhandlung”, i matka, Franciszka Hanke (zm. 18 kwietnia 1908 r.), pobrali si\u0119 w 1855 roku w ko\u015bciele pw. \u015bw. Miko\u0142aja w Gda\u0144sku. Po \u015blubie przeprowadzili si\u0119 do Oliwy, gdzie byli w\u0142a\u015bcicielami nie istniej\u0105cych ju\u017c dzisiaj dw\u00f3ch posesji. (wi\u0119cej w „Pomeranii”) <\/p>\n
46.<\/b> Ks. Zygmunt Iwicki, Tulipanowiec Ameryka\u0144ski<\/i><\/p>\n
Na placu pomi\u0119dzy Seminarium Duchownym a Kuri\u0105 Arcybiskupi\u0105 w Gda\u0144sku Oliwie stoi jedyne w swoim rodzaju drzewo, zwane Tulipanowcem Ameryka\u0144skim (\u0142ac. Liriodendron tulipifera), z przecudownymi kwiatami przypominaj\u0105cymi kszta\u0142tem tulipany. Na \u015bwiecie s\u0105 tylko dwa jego gatunki: Tulipanowiec Ameryka\u0144ski i Tulipanowiec Chi\u0144ski (\u0142ac. Liriodendron chinense). Oliwa szczyci si\u0119 posiadaniem trzech egzemplarzy pierwszej z ro\u015blin, z kt\u00f3rych jeden znajduje si\u0119 w wymienionym powy\u017cej miejscu. Pozosta\u0142e rosn\u0105 w Parku Oliwskim – naprzeciwko Pa\u0142acu Opat\u00f3w, w pobli\u017cu ulicy Opata Jacka Rybi\u0144skiego oraz niedaleko alpinarium. (wi\u0119cej w „Pomeranii”) <\/p>\n
47.<\/b> Ma\u0142gorzata Marcinowicz, Co Pani czyta?<\/i> (felieton) <\/p>\n
Co Pani czyta? Ach, romanse… w wolnych chwilach, ale ma ich Pani niewiele? Zajmuj\u0105ca to lektura? I owszem?
\nPani czyta Dostojewskiego…
\nPani Harlequina…
\nA Pani?
\nPani jest zwyk\u0142\u0105 gospodyni\u0105 domow\u0105. Przy prasowaniu dzieci\u0119cych ubranek ogl\u0105da serial o mi\u0142o\u015bci, do snu czyta dzieciom bajki o kr\u00f3lewnach, ksi\u0105\u017c\u0119tach i czarownicach. A przed snem…, przed snem czyta Orzeszkow\u0105 – usypia pono\u0107 przednio. Kiedy przychodzi niedziela, topi si\u0119 w poezji ksi\u0119dza Twardowskiego i modli co dnia z „Rozwa\u017caniami na ka\u017cdy dzie\u0144” w d\u0142oniach. Kiedy gotuje zup\u0119, s\u0142ucha Sojki, Szcze\u015bniaka albo Jopek. (wi\u0119cej w „Pomeranii”) <\/p>\n
48.<\/b> Krzysztof Ja\u017cd\u017cewski, Pruska administracja le\u015bna na obszarze Nadle\u015bnictwa Ko\u015bcierzyna<\/i><\/p>\n
Po zawarciu 13 wrze\u015bnia 1772 roku tr\u00f3jstronnej umowy rozbiorowej przez Prusy, Austri\u0119 i Rosj\u0119, Prusy Kr\u00f3lewskie (bez Gda\u0144ska i Torunia), a wraz z nimi obszar obecnego Nadle\u015bnictwa Ko\u015bcierzyna, przesz\u0142y pod w\u0142adanie kr\u00f3la pruskiego Fryderyka II. W\u0142adz\u0119 w Ko\u015bcierzynie przej\u0105\u0142 pi\u0119\u0107 dni p\u00f3\u017aniej landrat von Boyen i s\u0119dzia miejski Doenike.
\nNadz\u00f3r nad zaj\u0119tymi le\u015bnymi po\u0142aciami powierzono dyrektorowi las\u00f3w (Oberforstmeister). Dzia\u0142a\u0142 on w strukturach Wydzia\u0142u Podatk\u00f3w Bezpo\u015brednich, Domen i Las\u00f3w (Abteilung für direkte Steuern, Domänen und Forsten). Urz\u0105d ten pocz\u0105tkowo obsadzano by\u0142ymi oficerami. Ju\u017c 28 pa\u017adziernika 1772 roku nominacj\u0119 na to stanowisko otrzyma\u0142 Wenzel Sigmund Baron von Seydlitz, za\u015b po jego \u015bmierci, w 1776 roku, kapitan von Teche. (wi\u0119cej w „Pomeranii”) <\/p>\n
49.<\/b> Andrzej Klonder, Inwentarze maj\u0105tkowe gda\u0144szczan w XVII wieku<\/i><\/p>\n
Wiek dwudziesty przyni\u00f3s\u0142 znaczne rozszerzenie pola zainteresowa\u0144 nauki historycznej. Obok polityki, biografii wybitnych ludzi czy dziej\u00f3w gospodarki przedmiotem bada\u0144 sta\u0142y si\u0119 r\u00f3wnie\u017c struktury i zachowania spo\u0142eczne, wreszcie \u017cycie codzienne. W przypadku tego ostatniego prze\u0142om dokona\u0142 si\u0119 w drugiej po\u0142owie ubieg\u0142ego wieku. W\u00f3wczas, jak barwnie uj\u0105\u0142 to jeden z badaczy francuskich, historia zrezygnowa\u0142a ze \u015bwi\u0105tecznych szat i dworskich sukni. Zacz\u0119\u0142a ubiera\u0107 si\u0119 jak zwyk\u0142y cz\u0142owiek, ucz\u0119szcza\u0107 na rynek, place publiczne, do ferm. Obecnie interesuje si\u0119 ona tak\u017ce technik\u0105, cenami, nastrojami zbiorowo\u015bci, od\u017cywianiem si\u0119, chorobami, prostytucj\u0105 wreszcie postaw\u0105 wobec \u015bmierci. (wi\u0119cej w „Pomeranii”) <\/p>\n
54.<\/b> Krzysztof Kowalkowski, El\u017cbietanki z Kaszub i Kociewia<\/i><\/p>\n
Aposto\u0142ki mi\u0142o\u015bci i dobroci Bo\u017cej – tak nazywane s\u0105 siostry Zgromadzenia Si\u00f3str \u015bw. El\u017cbiety. Jego powstanie zwi\u0105zane jest z Dorot\u0105 Wolff, urodzon\u0105 w 1805 roku w Prudniku na \u015al\u0105sku, kt\u00f3ra nale\u017c\u0105c do Trzeciego Zakonu \u015aw. Franciszka przybra\u0142a imi\u0119 Klara. Z nieznanych powod\u00f3w nie zosta\u0142a przyj\u0119ta do zgromadze\u0144 zakonnych. Uzna\u0142a to za wol\u0119 Bo\u017c\u0105. Jak czytamy w historii Zgromadzenia: „Zamiary Pana Boga wobec niej s\u0105 inne: »Id\u017a tam, gdzie jeste\u015b najbardziej potrzebna!«. Powy\u017csze wezwanie okre\u015bla po dzi\u015b dzie\u0144 powo\u0142anie ka\u017cdej z si\u00f3str w Zgromadzeniu Si\u00f3str \u015bw. El\u017cbiety”. (wi\u0119cej w „Pomeranii”) <\/p>\n
57.<\/b> Czes\u0142aw Nowak, Zygmunt Sikorski nie \u017cyje<\/i><\/p>\n
Zygmunt Sikorski, d\u0142ugoletni pracownik Portu Gda\u0144skiego i dzia\u0142acz „Solidarno\u015bci”, redaktor „Portowca”, zmar\u0142 13 stycznia tego roku w wieku 82 lat. By\u0142 kochaj\u0105cym m\u0119\u017cem, ojcem i dziadkiem, cz\u0142owiekiem, z kt\u00f3rego promieniowa\u0142a m\u0105dro\u015b\u0107 i dobro\u0107. Pan B\u00f3g zsy\u0142a nam takich ludzi, aby o\u015bwietlali \u015bcie\u017cki naszego \u017cycia i pomagali, by\u015bmy w drodze nie upadli i nie zb\u0142\u0105dzili. (wi\u0119cej w „Pomeranii”) <\/p>\n
58.<\/b> Lektury<\/i><\/p>\n
61.<\/b> Klëka<\/i><\/p>\n
66.<\/b> Informator regionalny<\/i><\/p>\n
68.<\/b> O\u015bwiadczenie poselskie w j\u0119zyku kaszubskim Kazimierza Kleiny z \u0141eby<\/i><\/p>\n
Panie Marszô\u0142kù! Wësokô Jizbò! Òsmëdzes\u0105t szesc lat temù genera\u0142 J\u00f3zef Haller dokònô\u0142 slëbin\u00f3w Pòlsczi z mòrzem, a r\u00f3wno òsmëdzes\u0105t lat temù òknò na swiat – kaszëbskô wies Gdinia – dosta miejsczé prawa. Te tak wô\u017cné dlô ca\u0142égò pa\u0144stwa rzeczë dzeja\u0142ë sã na Kaszëbach i té\u017c dzãka Kaszëb\u00f3m. Dzãka jich trwaniu przë pòlskòscë, Pòlskô òpiar\u0142a sã ò Bô\u0142tëcczé Mòrze. (wi\u0119cej w „Pomeranii”)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Nowy numer „Pomeranii” uka\u017ce si\u0119 9 marca 2006 W numerze 2. Z\u0142oty jubileusz Zrzeszenia 3. O\u015bwiadczenie prezesa Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego Zarz\u0105d G\u0142\u00f3wny Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego, jako reprezentant najwi\u0119kszej organizacji etniczno-regionalnej w p\u00f3\u0142nocnej Polsce, z wielkim niepokojem obserwuje inicjatywy maj\u0105ce doprowadzi\u0107 do podzia\u0142u … \u041d\u0430\u0441\u0442\u0430\u0432\u0438\u0442\u0435 \u0441\u0430 \u0447\u0438\u0442\u0430\u045a\u0435\u043c