Stanisłôw Òkóń

[Stanisław Okoń]

(1899–1976)

Ùrodzył sã 29 rujana 1899 r. w Wierzchùcënie (pùcczi pòwiôt). Tam téż chòdzył do spòdleczny szkòłë, pòtemù w 1. swiatowi wòjnie béł brifką. Pò 1918 r., czedë Wierzchùcëno nalazło sã w Niemiecczi Rzeszë, za słowiańsczé pòchòdzenié òstôł zwòlniony z tegò zajãca. W midzëwòjniu brôł sã za rozmajité robòtë – w bòrze, na gbùrstwie czë przë mùrowanim. Pò 2. swiatowi wòjnie nazôd nalôzł robòtã na pòczcze, dze òd 1946 jaż do emeriturë w 1965 r. roznôszôł lëstë.

Ùmarł 25 gòdnika 1976 r w Wierzchùcënie. Tam téż je pòchòwóny.

Ò. pòetickò zadebiutowôł w cządnikù Litery (nr 11/1966). Pózni jegò wiérztë ùkôzałë sã téż w pôrã antologiach, m.jin. J. Szczawieja Antologia współczesnej poezji ludowej (1967), L. Roppla Wybór współczesnej poezji kaszubskiej (1967) ë Modri strunie (dokôzu pòd przédnictwã W. Czedrowsczégò; 1973).

Ò. wëdôł leno jeden zbiérk wiérztów, zatitlowóny Za lasem morze (1975), chtëren wnetka w całoscë òstôł napisóny pò kaszëbskù.
Òkróm wiérztów pisôł téż binowé òbrôzczi. Je ùtwórcą Drzëmałów kłopotu o córkã ë Margùlowégò grodzëska.

W 1976 rokù òstôł bez Karno Sztudérów Pòmòraniô ùtczony Medalã Stolema.

Ùżiwôł przezwëstka Kajczyk.