Franciszek Sędzicki

Ni ma nad naszã wies

Gdze sã tak reno rosa szkli,
Wiater do ùszów pùchô?
I ptôszków i dzéwcząt spiéw brzmi,
Las z cëchą wòdą słëchô?

Gdze jô nalézã taczi kąt,
Bë mie tak wszëtkò znało?
Stôw, jałówc, grudka zemi, chłąd –
Żegnało i witało?

Gdze tële je cëdownëch bôjk,
Duchów sã w kniejach snëje
I tajemniczi pòszëm chójk?
Nie widzy człek, a czëje!

I tak pò swójsku wszëtkò tchnie,
Człowieka jaż rozbiérô,
Że narôz zamiast pòtu łzë
Rãkôwem sã òcérô…

Niech swiécy gdzes tësące słuńc,
W noc niebò srébrem seje,
I kùchë rodzy gruńt jak szuńc –
Nad naszã wies nic nie je