Jaromira Labùdda (1955)
Ùrodzëła sã we Wejrowie, a mieszkô w Tłuczewie. Córka Aleksandra Labùdë. Robi òd zôczątkù jakno szkólnô, m.jn. w Kaszëbsczi Spòdlëczny Szkòle na Głodnicë (wejrowsczi kréz).
Debùtowa w Pomerani (1977). Bëła drëkòwónô w cządnikach Nowy Medyk, Głos Wybrzeża, pòéticczim zsziwkù karna Lastadia Jeszcze być.
Wëda zbiérczi wiérztów Kôrba cëchòtë (1986) ë Słowa òbséwają zemiã (1995). Prócz wiérztów pisze dramë. Wëstãpùje téż razã z sostrą z kaszëbsczim kabaretã.
Aleksander Labùda (1902-1981)
Ùrodzył sã w Mirochòwie, za knôpiczich lat mieszkôł òkóm w Strëszi Bùdze. Do spòdlëczny szkòłë chòdzył w Mirochòwie, skùńcził Seminariją Szkólnëch w Kòscérznie, dze trafił ks. dr Léòna Heyke. Nalégôł do karna Zrzeszéńców. W 1923. zaczął ùczëc w szkòle w Lëni ë Zelewie (wejrowsczi kréz). Wespół z m.jn. J. Trepczikã béł zakłôdcą Zrzeszeniégò Òbéńdowégò Kaszëbów (1929). W 1933. rokù òstawił robòtã we szkòle ë pòswicył sã dzejaniémù w prawie zakładłim cządnikù Zrzesz Kaszëbskô jakno przédny redachtór (1933-36).
W 1936. przeniósł sã do Tornia, dze robił w Skôrbòwim Ùrzãdze, pùzni znôu we warkù szkólnégò we wsë Skąpe kòle Tornia. Òb wòjnã nôprzód robił za szkólnégò w Bątczu (kartësczi kréz), pùzni pòwòłóny do Wehrmachtu, trafił na Krétã. Wzãti w pòjmanié przez Anielczików, òstôł wëwiozłi do Africzi, dze dostôł sã do pòlsczi armije. Do Pòlsczi wrócył przez Jitaliją ë Wialgą Britaniją w 1946. rokù. Robił w szkòłach w Bãdargòwie, Czãstkòwie ë Tłuczewie (wejrowsczi kréz). Włącził sã na nowò w kaszëbską rësznotã ë wespółrobił z òdrodzoną Zrzeszą Kaszëbską jaż do ji zatchniãcégò w 1947.
Dopiérzë pò 1956. rokù mógł wëdac swój Słowôrzk… (wej. niżi). W nym rokù béł jednym z zakłôdców Kaszëbsczégò Zrzeszeniégò. W jegò dodómie Słëżbë Ùbëtnoscë robiłë rewizëje. W 1961. rokù pòd nacëskã władzów òstôł wërzucony z Kaszëbskò-Pòmòrsczégò Zrzeszeniégò. W 1964. rokù przeszedł na emeriturã. Ùmarł w 1981. rokù.
Debùtowôł w Chëczë Kaszëbsczi wiérztã Wałë (1930). Wiérztë drëkòwôł pùzni w cządnikù Chëcz Kaszëbskô, Bënë ë Bùten, Gryf, Gryf Kaszubski, Zrzesz Kaszëbskô, Chëcz. Czile jegò wiérztów òstało włączoné przez J. Trepczika do Kaszëbsczégò Piesniôka (1935).
Napisôł niedokùńczoną pòémã Reknica, jakô bëła drëkòwónô we Zrzeszë. Z prozë pisôł czile bôjków ë gôdków, prócz tegò mô niedokùńczoną nowelã Na grańce, z dramë zrëchtowôł widowiszcze scynaniégò kani, jaczé òsta wëstôwioné w 1931. rokù w Dobrzewinie. Gazétnictwã zajimôł sã w cządnikach Zrzesz Kaszëbskô, Gryf, Gryf Kaszubski.
Jakno pòéta béł drëkòwòny rzôdkò, jegò wëdóné zbiérë wiérztów są: Kaszëbsczim jesmë lëdã (1996), Ewanielskô spiéwa (2002).
Nôbarżi znóny je jakno felistonista, a drëkòwóny béł w nôslédnëch cządnikach Gryf Kaszubski, Gryf, Zrzesz Kaszëbskô, Chëcz, Echo Ziemi Wejherowskiej, Litery, Biuletyn Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego, a pùzni w Pomerani. Jegò felietonë òstałë téż zamieszczoné we zsziwkù Gryf (1974). Wëszło 5 ksążkòwëch zbierków jegò felietonów pò spólnym titlã Gùczów Mack gôdô (1934, 1971, 1971, 1974, 1979).
Òd 1977. rokù w Pomerani miôł drëkòwóny cykel tektów pòd spólnym titlã Naji dëchë, w jaczich przedstôwiôł kaszëbsczé wierzenia ë demònolodżiją.
Je autorã Dbë kaszëbsczégò pisënkù ze prawòpisnym słowôrzã (1939), Kaszëbsczégò słowarza (1960), Słowôrzka kaszëbskò-pòlsczégò/pòlskò-kaszëbsczégò (1982).
Ùżiwôł pseudów: Krëzbùlów Jadam, Grzemùłków Tóna, Gùczów Mack, A.L., Czajôszk L., Czajôszk Lëdomir, Lara, Lara S., Smãtk/Smętk/Smątk, Kôłp.
Jarosłôw Kroplewsczi (1951)
Ùrodzony w Chònicach, za knôpiczich lat mieszkôł w Serakòjcach, jegò dozdrzeniałé żëcé je sparłãczoné ze Gdinią. Skùncził Gduńską Pòlitechnikã ë je jinżinéra bùdowiznë. Robi we swòjim warkù.
Debùtowôł wiérsztama pò pòlsku w 1974. roku, a pò kaszëbskù w 1976. w Pomerani. Jegò wiérztë (we wikszim dzélu pòlsczé) sã ùkazowałë w rozmajitich pismionach: Nowy Wyraz, Czas, Autograf-post ë w Òdrodze. W 2002. dostôł nôdgrodã òd rechtora Gduńsczégò Ùniwersytetu za òpòwiôdanié ë w tim samim rokù dobéł nôdgrodã na 3. Kònkùrsu Pòézëji Kaszëbsczi w Brusach. Prozã (gôdczi, pòwiôstczi) drëkùje w cządnikù Òdroda. Robił w Gardowim Téatrze we Gdini przë wëstôwkù Christus z Bëtowa. Je autorã dramë Panëszka, wespółrobił prze rechtowanim telewizëjnégò programù Rodnô Zemia. Wespół ze Z. Jankòwsczim miôł zrobioné pierszi kaszëbsczi kabaret, nym dzélã ùtwórstwa zajimô sã do dzysô.
Stanisłôw Janke (20.03.1956)
Ùrodzył sã w Kòscérzënie, òb dzecné lata mieszkôł w Lëpùszu. Hénë chôdôł do spòdlëczny szkòłë, strzédną szkòłã skùńcził w Bidgòszczë.
Pùblëcësta zrzeszony z cządnikã Pomerania òd 1979. rokù. Gazétnik ë pùblëcësta wespółrobiący téż z pismionama: Gazeta Gdańska, Pielgrzym, Wieczór Wybrzeża, Kurier Wejherowski (w 1993. roku jakno przédny redachtór), òd strëmiannika 1996. redagùje cządnik Nasza Gmina (pismiono wejrowsczi samòrządzënë).
W Pomerani miôł téż swój pòétëcczi debùt (1977). Béł laureatã kaszëbsczich kònkùrsów lëteracczich w latach 1977. ë 1978. Prócz wiérztów dlô dzecy Żużónka jak mrzónka. Kołysanka z marzeń (1984) ë Krôjczi pôjczi (1995), je autorą trzech tomików pòézëji: Ju nie jem mòtelnikem (1983), Kòl kùńca wiekù (1990) i Do biôłégò rena (1994). Kaszëbsczé wiérztë miôł drëkòwóné w Pomerani ë cządnikù Punkt, pòlskòjãzëkòwé zato z cządnikach: Zielony Sztandar, Dziennik Bałtycki, Nowa Wieś, Rolnik Spółdzielca ë Jantar.
Pisôł téż prozã, donądka òstałë wëdóné Łiskawica (1988), Psë (1991), Lelek (pò pòlskù, 2001) ë Żółty kamień (pò pòlskù, 1998), jegò pòwiôstczi bëłë drëkòwóné w Pomerani. Wespół z Jerzim Łiskã wëdôł dramã Jak Kùlombószów Krësztof Amerikã wëkrił. Na podstawie tekstu A. Budzisza (1989). Je autorą pòlskòjãzëkòwégò zbiera kaszëbsczich gôdków Ptak za uszami. Humor i satyra Kaszubów (1992), zbiera repòrtażów Kolce syberyjskiej róży (pò pòlskù, razã z E. Szczesôkã, 1990), zbiera legendów Klechdy kaszubskie (pò pòlskù, 1996). Tôłmôcz zbiera legendów J. Patocka na pòlsczi, wëdóné jakno Straszydło w Czarnowskim Młynie (1984). Razã z J. Trédrã mô napisóné tekst do òdjimkòwégò albumù Z. Treppë ë M. Rekòwsczégò Wejherowo i Kalwaria Wejherowska (1993). Je autorã scenarije do dokùmentowégò filmù TVP Morzem i ziemia malowane ò kaszëbsczi sztëce ë lëdowiznie.
Prócz pòézëji ë prozë zajimô sã badérowaniama, mô napisóné dokôz ò H. Derdowsczim zatitlowóny Derdowski (pò pòlskù, 2002) ë ò ks. L. Heyce pò titlã Poeta kaszubskiej nocy (1998).
Je laureatã Kònkùrsu miona J. Drzéżdżona ë nôdgrodë Stolëma (1991), w 2002. rokù dostôł Strzébrzną Tobaczerã Abrahama. Òd 1990. rokù nôleżnik Zrzesze Pòlsczich Lëteratów.
Tôłmaczony na jãzëczi: fińsczi, jislandzczi, rusczi, jitalsczi ë piemòncczi.
Ùżiwô pseudów (s.j.) ë Jan Lipuski.
Henrik Hewelt (31.05.1936-7.07.1995)
Ùrodzył sã we wsë Rąb kòle Przedkòwa, wikszi dzél dozdrzeniałégò żëcégò sztërkòwôł dejade we Gdini Òrzłowie.
Jegò pòétëcczi debùt béł w cządnikù Pomerania w 1983. wiérztã Dzéń Zôdëszny. W zôstnëch numrach bëłë drëkòwóné Mòje stronë, Swiónowskô Madonna, Afòrizmë, Jastrë, Kwiôtk, Białka. Jegò wiérztë są fùl czëcégò harmòniji ze swiatã, czëcégò nôtëralny smiercë, nostaldżiji, dobrégò ë miłotë.
Pò smiercë òstôł wëdóny zbiérk jegò wiérztów Nie òdińdã bez pòżegnaniô (1996).
Je nié le pòétą, bò téż znónym żłobiarzã. W 1984. pierszi rôz wëstąpił na Turnieju Gôdkarzów Kaszëbów ë Kòcewiégò we Wielim. Pôrã razów dobiwôł hénë nôwëższich placów.
